ทำยังไงให้มองมุมบวก

















ทุกเหตุการณ์ในชีวิต แม้เป็นเรื่องลบ ก็มีมุมบวกให้เราเลือกมองได้เสมอ
มี 3 วิธีที่ผมใช้แล้วได้ผล

วิธีแรก : ก็ดีแล้วไง
หาที่จอดรถไม่ได้ --> ก็ดีแล้วไง จะได้ถือโอกาสสำรวจที่จอดรถ
โดนคนเอาเปรียบ --> ก็ดีแล้วไง จะได้ฝึกความอดทน จิตจะเข้มแข็งขึ้น
ถูกโกง สูญเสีย --> ก็ดีแล้วไง จะได้รู้ว่ามีแบบนี้ คราวหลังก็รู้ทันละ

สังเกตว่า วิธีนี้ คือการมองไปข้างหน้า แล้วปล่อยเหตุการณ์นี้ ไว้ข้างหลัง

วิธีที่สอง : ตีมึน
บางครั้ง การทำตัวใสๆ คนโลกสวย
ที่ดูเหมือน ตอบสนองต่อารมณ์ที่มากระทบช้าไปหนึ่ง Step
ก็ทำให้ เราหลุดจากการคิดลบได้

หลายครั้งที่คนตั้งใจมาทำให้เราโกรธ ขุ่นมัว อิจฉา เสียความมั่นใจ
แค่เรา "ตีมึน" ซะหน่อย ก็ไม่มีอารมณ์ลบไหนๆ
ทำอันตรายต่อจิตเราได้เลย ... ไม่เชื่อลองดู

สำหรับวิธีนี้ ก็คือการสะท้อนกลับสิ่งกระทบ
ไม่ให้เข้ามาในจิต
เรียกว่า ตัดไฟแต่ต้นลม

วิธีสุดท้าย : รู้สึกถึงตอนเหตุการณ์จบแล้ว
เราคงเคยนั่งนึกถึงเหตุการณ์
ที่เราโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ที่เราเสียใจแทบโลกจะสลาย
แต่พอเหตุการณ์นั้นผ่านไปแล้ว เรากลับมาคิดใหม่
"ความรู้สึก" กลับเปลี่ยนไป
หลายๆเหตุการณ์ กลายเป็นเรื่องตลก

ดังนั้น ถ้าเรารู้แบบนี้ ก่อนเหตุการณ์จะเกิด
เมื่อเหตุการณ์เกิด เราพร้อม "รู้สึก"ล่วงหน้า
ไปถึงวันที่เหตุการณ์นี้ผ่านไปแล้ว 
จะพบว่า ไม่ว่าเรื่องอะไร ....
มันก็แค่เรื่องเล็กนิดเดียว เมื่อผ่านไป
เราไม่เสียเวลา มานั่งคิดลบ
กับเรื่องที่เดี๋ยวก็จบไป ผ่านมาผ่านไป อย่างแน่นอน

เทคนิคนี้ คือ การทำให้เรื่อง (ที่เราคิด) ว่าใหญ่
ในขณะเราอยู่ในเหตุการณ์
กลายเป็นเรื่องเล็ก (จริงๆ) 
เมื่อเหตุการณ์ได้ผ่านไปแล้ว

ทั้ง 3 วิธีนี้
น่าจะทำให้เรารับมือกับเรื่องต่างๆ
ที่ผานมาให้ชีวิต ในมุมบวก ได้ง่ายขึ้น
และนั่นก็หมายความถึงว่า
เราจะมีความสุขได้ง่ายขึ้นด้วย
นั่นเอง

ขอ คสช. สัก 3 ข้อ ได้มั้ย

ถถ้าการรัฐประหาร หมายถึง ได้อำนาจรัฐเบ็ดเสร็จ ขอช่วยใช้อำนาจ จัดการ 3 เรื่องนี้ด้วย ได้มั้ย



1. จัดการสื่อออนไลน์ : จัดการเวปหมิ่นสถาบันฯ เอาเรื่องมาผูก มาโยงเป็นเรื่องราวไร้สาระ โจมตีสถาบันฯ โดยเฉพาะพระองค์ท่าน ทำให้คนที่ไม่รู้อะไร คิดว่าตัวเองรู้อะไร แล้วเอาไปคิดลบ ดึงพระองค์ท่านลงมาต่ำ บางรายหนักข้ออัดคลิปหมิ่นสถาบันฯ โคตรโง่และชั่วในคราวเดียวกัน เวปพวกนี้ มีเยอะแยะ แล้วก็มีมานาน โดยไม่เคยมีใครจัดการได้สักที ... ยอมรับว่ายาก แต่ขอให้เริ่มจัดการ ได้มั้ย

2. จัดการสื่อออนแอร์ : จัดการพวกทีวีดาวเทียม วิทยุชุมชน ที่ออกอากาศ ทั้งหมิ่นสถาบันฯ ด่าหยาบคายแบบเอามัน สะกดจิตชาวบ้าน ให้เข้าใจตรรกะแบบเห็นแก่ตัวทุกวี่ทุกวัน ดูทุกวัน ฟังทุกวัน เรื่องผิดๆ ก็เข้าใจว่า ถูกต้อง ในที่สุด โดยไอ้พวกนักจัดรายการปากเก่ง ไม่เคยรับผิดชอบ กับข้อมูลมั่วๆ หลอกคนที่ไม่คิด มันควรจะหมดไปได้แล้ว ... พวกนี้แหละ คือตัวกระตุ้นความแตกแยกในชาติ

3. จัดการจับคนร้าย ทั้งพวกพูดจาจาบจ้วง หยาบคาย หมิ่นสถาบันฯ อย่างเช่น ตั้ง อาชีวะ , โกตี๋ , โรส ฯลฯ และพวกก่อเหตุในที่ต่างๆ ในช่วงที่ผ่านมา ที่ไม่เคยจับได้ ทั้งที่มีภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว หลักฐานพร้อม คนตายไปเยอะแยะ แต่เหมือนไม่ใช่ญาติพี่น้องของรัฐบาล เลยไม่เคยสนใจ และ สุดท้าย คือจับนักโทษ หนีคดีทั้งหลาย โดยเฉพาะเหลี่ยมดูไบ ที่ชาตินี้คงไม่รู้จักปล่อยวาง ... คนไทยลืมไปแล้ว ว่าใครมีหน้าที่จับคนร้าย เพราะเห็นไม่เคยจับใครได้

ถ้าจะมีอะไร ที่เห็นด้วยกับอำนาจเบ็ดเสร็จ ก็คือสิ่งเหล่านี้ ที่อำนาจปกติ ไม่เคยคิดจะทำ

ขอบคุณ สำหรับฤดูกาลที่สุดยอด

ขอบคุณ สำหรับฤดูกาลที่สุดยอด ปีที่เชียร์สนุกที่สุดในรอบ 10 กว่าปี ถ้าเทียบกับโอกาสตอนใกล้จบคงผิดหวัง แต่ถ้าเทียบกับเป้าตอนออกสตาร์ทถือว่าเกินคาดไปไกล .... ดูลิเวอร์พูลเล่นปีนี้ มีความสุขมาก ขอบอก .... ปีหน้า ขอให้อันดับสูงกว่านี้แค่ตำแหน่งเดียวพอ ใช่มั้ย The KOP ทั้งหลาย 5555 .... See you next season !! 



อ้าวเหรอ - เออใช่ - แล้วไง - ไม่มั้ง !!!

อ้าวเหรอ!! - เออใช่!! - แล้วไง!! - ไม่มั้ง!!
คน 4 กลุ่ม กับ อนาคตของประเทศไทย



"พวกคุณรู้มั้ย ทักษิณโกงกินอย่างมหาศาล / สร้างความแตกแยกในสังคมไทย เพียงเพื่อต้องการทรัพย์สินและอำนาจคืน / หมิ่น และคิดทำลายในหลวงที่เรารัก อย่างเป็นขบวนการ .... ทุกเรื่องมีหลักฐาน อ้างอิงได้ "
(คุณ 1) : อ้าวเหรอ!! ... อืมมม ไม่เคยได้ยินนะ
(คุณ 2) : เออใช่!! ... มันเลวร้ายจริงๆ อย่างนี้ น่าจะมีใครออกมาจัดการ
(คุณ 3) : แล้วไง!! ... นักการเมือง ก็ไม่เห็นจะดีสักคน เหมือนกันนั่นแหละ
(คุณ 4) : ไม่มั้ง!! ... เห็นชาวบ้าน ชาวรากหญ้า ชอบเค้ามากนะ

"พวกคุณรู้มั้ย รัฐบาลนี้ ถูกครอบงำ โดยทักษิณ / มีการคอร์รัปชั่นอย่างรุนแรงและโจ่งแจ้ง ในทุกๆโครงการ / มุ่งแต่แก้กฎหมาย ล้างความผิดให้ทักษิณ และพรรคพวกตัวเอง / เต็มไปด้วยคนโง่(ในเรื่องงาน) และคนเลว(ในเรื่องทุจริต)"
(คุณ 1) : อ้าวเหรอ!! ... อืมมม แต่อยากให้เค้าลองทำงานดูนะ
(คุณ 2) : เออใช่!! ... เห็นๆอยู่ว่าโกงหน้าด้านๆ น่าจะมีใครออกมาจัดการ
(คุณ 3) : แล้วไง!! ... เค้าก็ชนะเลือกตั้งมานะ ก็ต้องให้เค้าอยู่ครบเทอมก่อนสิ
(คุณ 4) : ไม่มั้ง!! ... ไม่เคยเห็นเป็นข่าว ตามช่อง 3, 5, 7, 9 เลยนะ

"พวกคุณรู้มั้ย นั่นคือเหตุผล ที่มีคนจำนวนมากออกมาชุมนุมกันบนท้องถนน เพราะเป็นห่วงอนาคตของประเทศไทย ถ้าปล่อยไปอย่างนี้ เราอาจล่มสลาย เหมือนบางประเทศ ที่มีตัวอย่างให้เห็นแล้ว ด้วยคอร์รัปชั่น และผู้นำชั่ว"
(คุณ 1) : อ้าวเหรอ!! ... อืมมม แต่อยากให้หันหน้าเข้าหากันนะ
(คุณ 2) : เออใช่!! ... ทนไม่ไหวแล้วนะ น่าจะมีใครออกมาจัดการ
(คุณ 3) : แล้วไง!! ... ออกมาแล้วจะทำอะไรได้ ในเมื่อคนทั่วไปไม่สนใจ
(คุณ 4) : ไม่มั้ง!! ... ได้ยินจากวิทยุชุมชนว่า พวกนี้มันเป็นสลิ่ม ขึ้แพ้ชวนตี กับพวกอำมาตย์ อยากทวงอำนาจคืน ไม่ใช่เหรอ

"พวกคุณรู้มั้ย การต่อสู้ครั้งนี้ พวกเราประชาชนจะชนะได้ โดยไม่ใช้อาวุธ และความรุนแรง เราจะต้องช่วยกัน เราจะต้องมีจำนวนมากพอ .... เพื่อให้เกิดพลัง ในการเปลี่ยนแปลง"
(คุณ 1) : อ้าวเหรอ!! ... อืมมม แต่อยากให้บ้านเมืองสงบ ไม่ทะเลาะกันนะ
(คุณ 2) : เออใช่!! ... ถ้าคนออกมาเยอะๆ ก็ดีนะ น่าจะมีใครออกมาจัดการ
(คุณ 3) : แล้วไง!! ... ถ้ารัฐบาลล้ม แล้วจะยังไงต่อ บ้านเมืองจะสงบหรือไง
(คุณ 4) : ไม่มั้ง!! ... เห็นหนังสือพิมพ์บอกว่า รัฐบาลยอมเจรจาทุกอย่างแล้วนี่นา

"เอ่อออ.... อยากบอกว่า บ้านเมือง คงถึงกาลต้องล่มสลายในไม่ช้านี้แล้ว ....
ถ้าคุณ "อ้าวเหรอ!!".... ยังโลกสวย ไม่สนใจเนื้อหา ไม่สนใจที่มา ไม่สนใจอะไรเลย
ถ้าคุณ "เออใช่!!".... ยังรอให้ คนอื่นๆทำหน้าที่ โดยที่ตัวเอง ยังนอนดูอยู่บ้าน
ถ้าคุณ "แล้วไง!!".... ยังหาเหตุผล เพื่อบอกว่า เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
ถ้าคุณ "ไม่มั้ง!!".... ยังรับข่าวสารที่บิดเบือน จากสื่อทุกประเภท ที่"ตั้งใจ"หรือ"ไม่กล้า"เสนอความจริง

บ้านเมือง เหลือเวลา อีกไม่มากแล้ว .... ถ้าคุณไม่ก้าวออกมาในวันนี้ ก็อย่าหวัง อนาคตที่ดี ให้กับลูกหลาน

แพ้ ชนะ ไม่ใช่เงื่อนไข แต่อยู่ที่ "ใจ" ของคุณ รักประเทศชาติ รักในหลวง อย่างที่ "ปาก" ของคุณพร่ำบอกกับองค์พ่อหลวง หรือกับใครๆหรือไม่ และที่สำคัญ "ใจ" ของคุณ "กล้า" เท่าปากของคุณ ได้หรือยัง .... ประเทศนี้ ต้องการคุณ ... สงครามครั้งสุดท้าย ต้องการคุณ

มงคล ว.
7 ธ.ค. 2556

สำหรับคุณที่ถามว่า ....


สำหรับคุณที่ถามว่า ผู้ชุมนุมต้องการอะไร ....
- ทำไมต้องออกมาตามท้องถนน ไม่หันหน้าเจรจา เข้าหากัน
- ทำไมต้องยึดสถานที่ต่างๆ ใช้ความรุนแรงทำไม
- แล้วสุดท้าย เรื่องราว จะจบยังไง

คำตอบที่ผมอยากบอก ก็คือ ....

- เราต้องยอมรับก่อน ว่าประเทศไทย คือ ร่างกายที่กำลังทรุดโทรมหนัก ไม่ใช่จากอุบัติเหตุที่บาดเจ็บทันทีทันใด ที่ไม่ยากในการเห็นบาดแผล แต่เป็นการติดโรคร้าย ที่ร่างกายค่อยๆอ่อนแอ และจะตายในที่สุด จากโรคที่ชื่อ คอร์รัปชั่น และ เผด็จการประชาธิปไตย ที่เรียกกันง่ายๆว่า ระบอบทักษิณ

- โรคนี้ เคยถูกรักษาโดยการกินยา ที่เรียกว่า การเลือกตั้ง ที่เชื่อว่าแก้ได้สารพัดโรค แต่ในความเป็นจริง คอร์รัปชันมันดื้อยา เพราะยา"เลือกตั้ง" มันมาพร้อมกับ ผลข้างเคียงคือ "เผด็จการประชาธิปไตย"
ในรูป นักการเมืองชั่ว ที่มาจากการเลือกตั้ง แล้ว คิดออกกฎหมาย ออกโครงการ ที่ทำให้คอร์รับชั่นยิ่งหนักข้อ และ ยังลดภูมิคุ้มกันประเทศ ด้วยกฎหมายล้างผิดคนโกง

- วันนี้ เมื่อยากินใช้ไม่ได้ ยาฉีด คือการรัฐประหาร ที่หายชั่วคราว แล้วก็กลับมาเป็นอีก จึงเกิดเป็นวันนี้ ที่จำเป็นต้อง เปลี่ยนวิธีรักษา ด้วยการที่ ประชาชนคนไทย ลุกขึ้นมาทวงอำนาจ ล้างพิษ บ่งฝี ที่สะสม ด้วยการ ไล่ระบอบทักษิณ ที่กัดกินร่างกายออกไป ซึ่งไม่มีใครบอกได้ว่าโรคจะหาย แต่เชื่อได้ว่า อย่างน้อย ร่างกายจะกลับมา แข็งแรงขึ้น อีกครั้งแน่นอน

- การล้างพิษ การบ่งฝี มีผลลัพธ์ คือ รักษาโรค แต่ต้องยอมลำบาก ยอมเจ็บตัว เพราะยังไง ก็ต้องกระทบร่างกาย การชุมนุมครั้งนี้ก็เช่นกัน ก่อนจะได้รับผลที่ต้องการ มันต้องผ่านความเสียสละ ระหว่างทาง ทั้ง การที่คนต้องสละความสบาย แกนนำยอมเสี่ยงภัย ชาวบ้านยอมรถติด ผู้ชุมนุมยอมผิดกฎหมาย ด้วยการยึดสถานที่ ที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ ของฝ่ายรัฐ เสมือนการรีดพิษ ให้อ่อนแรง และฝ่อไปในที่สุด .... โดยที่ร่างกาย ยังปลอดภัย จากความรุนแรง

- "ความรุนแรง" ถ้าดูที่ชื่อ ... "การยึด"สถานที่ต่างๆ ก็อาจจะใช่ แต่ถ้าหมายถึงวิธีการ จะเห็นว่า
ผู้ชุมนุม มีกองกำลังคนหนุ่ม คนสาว คนแก่ และเด็ก ที่มาด้วยใจ ไม่ใช้อาวุธ ไม่ทำลาย ไม่ทำร้ายใคร แต่ไปสถานที่ต่างๆ เพื่อตอกย้ำความจริง และดึงแนวร่วม .... ถึงผิดกฎหมาย จิตใจรุนแรง แต่แสดงออกอย่างอารยะชน

- วันนี้ การชุมนุมของประชาชน เป็นการล้างพิษ บ่งฝี ที่แน่นอนว่า ไม่ใช่วิธีรักษา ที่เราอยากทำบ่อยๆ .... ยังไงสิ่งที่เราอยากเห็น คือ ประเทศไทย ที่ร่างกายแข็งแรง ระบบตรวจสอบทุจริตเข้มแข็ง และ ความใส่ใจบ้านเมืองเข้มข้น หลังการตื่นตัว ของคนทั้งประเทศ ในวันนี้ ใช่หรือไม่ ?

"คุณยังจะถามอีกหรือ ว่าจะจบยังไง ในเมื่อ คุณเอง เป็นคนตัดสิน ว่าจะให้ ประเทศไทยติดโรค รอวันตาย หรือ ช่วยกันทำให้ประเทศไทย กลับมาแข็งแรง .... ร่วมกับคนอื่นๆ บนท้องถนน"

ภาพความฝัน


ภาพความฝัน ....

- ประชาชน สร้างประวัติศาสตร์ ออกมารวมตัวกัน จำนวนมากกว่า 1 ล้านคน เป็นครั้งที่สอง ภายในระยะเวลาห่างกันเพียง 1 สัปดาห์ เพื่อขับไล่ทรราชย์ .... สื่อมวลชนต่างชาติ นำเสนอข่าวไปทั่วโลก

- ข้าราชการทั่วประเทศ พร้อมใจกันแสดงอารยะขัดขืน หยุดทำงาน ไม่ยอมรับคำสั่งจากรัฐบาล .... ที่ไม่ยอมรับกฎหมาย ให้เห็นเป็นตัวอย่าง

- คนเสื้อแดง ที่ติดตามฟังการปราศรัยของเหล่าอาจารย์ นักศึกษา ดารา นักธุรกิจ ที่ผลัดกันขึ้นเปิดเผยข้อมูลความจริง ของระบอบชั่วที่ครอบงำประเทศไทยอยู่ .... จนเกิดความเข้าใจ และเข้าร่วมชุมนุมขับไล่รัฐบาลด้วย (ส่วนกลุ่มคน ที่เข้ากรุงเทพฯ มานอนค้างแรมในสนามกีฬาฯ ทะยอยกันเดินทางกลับภูมิลำเนา หลังหมดความอดทน กับเรื่องโกหก ของคางคก และสัตว์เลื้อยคลาน บนเวที)

- ทหารทุกเหล่าทัพ ทะยอยกันออกมาร่วมชุมนุมกับประชาชน อย่างเปิดเผย ก่อนหน้าที่ ผบ.แต่ละเหล่าทัพ จะออกมาให้สัมภาษณ์ว่า นั่นคือการแสดงออกส่วนบุคคล สามารถทำได้ .... ให้หลังอีก 1 วัน ผบ.ทุกเหล่าทัพ แถลงข่าวร่วมกันว่า ทหารจะยืนอยู่ข้างประชาชน

- ตำรวจ ที่ควบคุมการชุมนุม กว่า 100 คน ถอดเสื้อเครื่องแบบออก แล้วหยิบนกหวีดมาแขวนคอ เป่าเสียงดัง ร่วมกับผู้ชุมนุม เป็นภาพข่าวหน้าหนึ่งบนหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ในวันต่อมา .... ผบช.น. หลบหน้านักข่าว ขณะที่ ผบ.ตร.ยืนยันหนักแน่นว่า ตำรวจจะไม่ทำร้ายประชาชน

- คณาจารย์มหาวิทยาลัย ทั่วประเทศ ร่วมกันเสนอทางออกให้รัฐบาลยุบสภา ขณะที่นายกรัฐมนตรี ไม่รับฟัง และเตรียมตัวเดินทางออกนอกประเทศ แต่ถูกมวลชนสกัดไว้ที่สนามบิน วันรุ่งขึ้น นายกฯ ประกาศยุบสภา คืนอำนาจให้ประชาชน .... สิ้นสุดยุคมืดของไทย โดยพลังของประชาชนอย่างแท้จริง

- ปปช ชี้มูลความผิด สส. และ สว. ที่ร่วมกันสนับสนุน พรบ.ลักหลับ และในเวลาต่อมา ศาลฯ ตัดสินให้ สส. และ สว. เหล่านั้นผิดกฏหมายในข้อหากบฎ เนื่องจากไม่ยอมรับคำตัดสินของศาลรัฐธรรมนูญ ซึ่งรัฐธรรมนูญ คือกฎหมายสูงสุดของประเทศ .... ทุกคนเดินคอตก เข้าห้องขัง รับโทษทัณฑ์ที่ได้ทำไว้กับแผ่นดินเกิด

- ประชาชนทั่วประเทศ ตื่นตัวเรื่องประชาธิปไตยอย่างเต็มที่ จนเกิดการปฏิรูปการเมืองจากภาคประชาชน ที่สามารถตรวจสอบการทำงานของรัฐบาลได้อย่างเต็มที่ ในฐานะเจ้าของอำนาจอธิปไตยที่แท้จริง .... ประเทศไทย มีการเมืองที่โปร่งใส ประเทศเจริญ เศรษฐกิจเติบโตสูงสุดในกลุ่มประเทศ ASEAN

- ทั่วโลกยกย่อง พลังของมวลมหาประชาชน ที่ออกมาแสดงพลังบนท้องถนน จนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในประเทศไทย และเป็นแบบอย่างของการประท้วงแบบสันติ อหิงสา ไปทั่วโลก .... เมื่อสามารถล้มล้างทรราชย์ ด้วยมือเปล่า ไม่เกิดความรุนแรงแม้แต่นิดเดียว

- สัมภเวสี ที่เร่ร่อนอยู่ต่างประเทศ คับแค้นใจ ที่ไม่สามารถทำลายบ้านเกิดเมืองนอนได้ จนตรอมใจ ต้องใช้ชีวิตอยู่โดยลำพัง อย่างซึมเศร้า ไปอีก 10 ปี .... ในบั้นปลายชีวิต เกิดภาพหลอนจากสิ่งที่ตนเองได้ทำไว้ และจากโลกไป ท่ามกลางกองเงินกว่าแสนล้านบาท ที่ไม่เคยทำให้เกิดความสุขได้เลย .... คนไทยทุกคน อโหสิกรรมให้ และนำเรื่องราวชีวิตของเขา มาเล่าให้ลูกหลานฟัง ในเรื่อง กฎแห่งกรรม ว่ามีอยู่จริง

- ลุงกำนัน น้อมรับโทษตามกฎหมาย จากความผิดที่เกิดขึ้นในขณะนำการชุมนุม เมื่อผ่านพ้นการรับโทษแล้ว ได้รับการยกย่องจากประชาชน ให้เป็น "รัฐบุรุษ" และเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ชาติไทย .... ในฐานะที่นำประชาชน ออกมาแสดงพลังเปลี่ยนแปลงประเทศไทย ได้สำเร็จ ด้วยมือเปล่า และเป็นจุดเริ่มต้น ของประเทศไทยยุคใหม่ ที่สงบสุข ทุกคนรักกัน บ้านเมืองเจริญ ไปอีก 100 ปี

เอ๊ะ .... นี่เราฝัน หรือมันเป็นความจริง

สำหรับข้อสงสัยที่ว่า ...



สำหรับ ข้อสงสัยที่ว่า
- ชุมนุมทำไม เค้าถอน พรบ.นิรโทษฯแล้ว รัฐบาลยอมถอยแล้ว จะเอาอะไรอีก อยู่ๆจะเปลี่ยนไปไล่รัฐบาลทำไม
- คนชุมนุมพวกนี้ ไม่เคารพกติกา จะมาไล่รัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งในระบอบประชาธิปไตย ได้ยังไง

อยากบอกกับคนที่สงสัยว่า .........

- พรบ นิรโทษฯ ไม่ใช่การทำพลาด แต่เป็นการทำชั่ว เพราะมีเจตนาที่ไม่ดี และที่สำคัญ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก อย่างที่หลายคนคิด

- พรบ นิรโทษฯ ไม่ใช่เหตุของการชุมนุม แต่เป็นฟางเส้นสุดท้าย ที่ทำให้ ประชาชนหมดความอดทน

- ประชาธิปไตย ไม่ใช่ชนะเลือกตั้ง แล้วเป็นเจ้าของอำนาจ แต่ เป็นแค่ ตัวแทนอำนาจ เพราะอำนาจที่แท้จริงเป็นของประชาชน ....

การเลือกตั้ง คือ การเลือก "ตัวแทน" เข้าไปทำหน้าที่ แต่เมื่อ ตัวแทน รู้วิธีชนะเลือกตั้ง แต่ ไม่รู้วิธีทำงานเพื่อประชาชน เอาแต่ทำเพื่อพวกพ้อง โดยเฉพาะเพื่อคนชั่วที่บงการอยู่ต่างประเทศ ตลอดเวลา .... ผ่านนโยบายที่เอาเงินเรา ไปถลุงกับโครงการที่เต็มไปด้วยการทุจริต .... ทีมงานที่ขึ้นมาทำงาน ก็ล้วนแต่โง่และเลว ไม่มีความเหมาะสม .... เป้าหมายไม่ใช่พัฒนาประเทศ แต่ต้องการล้างผิดคนเลว .... โกงกินอย่างซึ่งหน้า ทำชั่วอย่างเปิดเผย ....
ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิด แต่เป็นสิ่งที่เห็นมาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ยุคพี่ชายยันน้องสาว ....

- ในประเทศที่เจริญแล้ว นักการเมืองที่ทำผิด ( ยังไม่ถึงชั่ว ) ยังแสดงสปิริตลาออก แต่นี่ทำชั่วเลย ยังไม่เคยยอมรับ หรือขอโทษ เพราะคิดว่าอำนาจเป็นของตนเอง .... จึงเป็นที่มา ให้ประชาชน ต้องออกมา แสดงตัว คนที่เป็นเจ้าของอำนาจตัวจริง

- การชุมนุม เป็นสิ่งที่ทำได้ภายใต้กติกาประชาธิปไตย แต่ การไม่ยอมรับอำนาจศาล ถือเป็นการไม่เคารพกติกาประชาธิปไตยอย่างชัดเจน อย่างไม่รู้สำนึก.... นี่คือสิ่งดึงดูด ให้คนยิ่งต้องออกมาร่วมชุมนุม

การชุมนุม คือการแสดงสัญลักษณ์ แต่อาจไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่ทุกคนเชื่อว่า มันจะเป็น "จุดเริ่มต้น" ของการเปลี่ยนแปลง ไปยังสิ่งที่ดีขึ้น ได้อย่างแน่นอน .....

เคลื่อนไหวช้าลง จึงจะได้ยินเสียงความสุข

ขชีวิตปกติของคนยุคปัจจุบัน ดูจะเคลื่อนไหวเร็วจนเป็นปกติ อย่างไม่รู้ตัว

ความสุขเหมือนอยู่รอบตัว เพียงแต่เรามองไม่เห็น เราไม่เคยได้ยินเสียงความสุขที่อยู่ใกล้ๆ


ชีวิตจึงเหมือนวิ่งหาความสุข โดยที่ไม่รู้ว่า นั่นคือการวิ่งหนีความสุขออกไปเรื่อยๆ

เมื่อไร ที่ได้หยุดนิ่งๆ เหมือนภาพความสุขรอบตัวจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ 




.... นกบินเกาะกิ่งไม้ ของสะสมที่มีคุณค่า ลูกๆนอนหลับตาพริ้ม ภาพเขียนที่แขวนผนังบ้าน

ภาพเดียวกัน ที่มองอย่างสงบ กลับรู้สึกมีความสุขอย่างง่ายดาย

.... เสียงฝนตกที่นอกหน้าต่าง นกร้องบินเกาะกิ่งไม้ ลมพัดใบไม้ไหว ฟังเพลงเก่าๆ

เสียงที่เคยได้ยิน แต่เมื่อฟังอย่างช้าๆ กลับไพเราะอย่างประหลาด

ผมคิดว่า ถ้าคนเรารู้จักซาบซึ้ง กับสิ่งต่างๆในชีวิต ความสุขก็ดูไม่ใช่เรื่องยากที่จะค้นหา

เพียงแต่เราจะซาบซึ้ง ก็ต่อเมื่อ เราทำชีวิตให้มันช้าลง .... ช้าจนทันความเร็วของความสุข นั่นเอง

Golden Time ที่กำลังจะผ่านไป

ททุกๆ ปีใหม่ จะมีความรู้สึกว่า เดือนธันวาคม 
โดยเฉพาะช่วงครึ่งหลังของเดือนเนี่ย ....
เวลามันผ่านไปเร็วมาก แบบตั้งตัวไม่ค่อยจะทัน
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็เป็นวันที่ 4 มกราคม แล้ว

รู้สึกเหมือน ..... ช่วงเวลาที่ว่า มันจะหายไปจากปฏิทิน 
แล้วก็จะมารู้สึกงงๆ และ เสียดาย เวลาที่หายไป ....
ซึ่งผมคิดว่า มันเป็น Golden Time ของชีวิตที่มีปีละครั้ง

สมัยทำงานกับพี่ขวัญ Wonder Woman ของเมืองไทย
แบบอย่างผู้ประสบความสำเร็จ ที่น้อยคนนักจะทำได้
พี่ขวัญเคยเล่าให้ฟังว่า ทุกๆปีใหม่ คุณพ่อไม่ยอมให้ลูกๆไปไหน
ทุกคนจะต้องมานั่งรวมกันอย่างพร้อมหน้า
เพื่อที่จะทบทวน สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทั้งปี
ทบทวนตนเอง อะไรสำเร็จ อะไรดี อะไรไม่ดี ที่ผ่านมาในชีวิต
.... เพื่อที่จะตั้งเป้าหมาย สำหรับปีต่อไป

ทบทวนตนเอง .... นึกถึงเครื่องมือไปสู่ความสำเร็จที่พระพุทธองค์สอนไว้
อิทธิบาท 4 .... ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา .... 
เราอาจจะรักงาน - พากเพียร - ให้ใจเต็ม 100 กับงานที่ทำ
แต่มักลืมที่จะ ทบทวนตนเอง ประเมินสิ่งที่ได้ทำลงไป
ว่าเราได้เรียนรู้อะไรบ้าง ... ก่อนที่จะก้าวต่อไป

"ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วในชีวิต เป็นสิ่งที่ดีเสมอ"
ผมชอบประโยคนี้มาก แต่อยากต่อท้ายไปอีกว่า
 "..ถ้าเราได้หมั่นทบทวนตนเอง กับสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น"

ปีใหม่นี้ ผมรู้สึกโชคดี กว่าทุกๆปี ที่ผ่านมา
เพราะ ณ ขณะที่เขียนนี้ผมยังเหลือ Golden Time อีก 5 วัน
ที่จะได้หาเวลานั่งเงียบๆ ทบทวนตนเอง กับสิ่งที่ผ่านมาในชีวิต ตลอดทั้งปี

ถ้านี่เป็นหนทางไปสู่ความสำเร็จจริง
ก็อยากเชิญชวนทุกคน มาลอง ทบทวนตนเอง อย่างจริงจัง
ส่งท้ายปี 2554 นี้ ให้ผ่านพ้นไป .... อย่างมีคุณค่าที่สุด
แล้วเมื่อถึงวันที่ 4 มกราคม ของผม และของทุกคน
จะได้เงยหน้าขึ้นมาอย่างสดชื่นเต็มเปี่ยม 
หัวเราะ 5 5 5 พร้อมรับความสำเร็จที่รออยู่ตรงหน้า
..... ปี 2555 ของเราเอง

ฟังสตีฟ จอบส์ พูด แล้วทำให้เกิดสติอย่างแท้จริง

SSteve Jobs' commencement speech to Stanford in 2005
I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.


The first story is about connecting the dots.
I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?
It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.
And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.
It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:
Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.
None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it's likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.
Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.
My second story is about love and loss.
I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.
I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.
I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.
During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.
I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.
My third story is about death.
When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.
Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.
About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.
I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.
This was the closest I've been to facing death, and I hope it's the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:
No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.
Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.
When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.
Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.
Stay Hungry. Stay Foolish.
Thank you all very much.